sınırı aşmak

Gözlerim gözlerini arıyordu tüm sonuçları göze alırcasına cesurca.Geçen gün yürüdüğümüz yere düştü yolum,üşüdüm,çok üşüdüm.Soğuktu,içim ürperdi birkaç kez..Aynı bankın aynı köşesine oturdum,gene yağmur yağıyordu.Gene gökyüzü karamsar kapkaraydı.Senin yerin boştu oysa.Islaktı,gelsen de oraya oturmayacaktın.Bir kusur bulup,bahaneleri ardı ardına sıralayacaktın.Böyle yapıcaksan gelme demek isterdim en azından.O lükse sahip olmak isterdim.Ama şimdi avazım çıktığı kadar "gel! ya da benimle olduğunu hissettir!" diye haykırmak istiyorum bu küçük mahallede..Gelirsen bankın kuru tarafına oturturum seni,mazeretin bu olsun yeterki..En sevdiğimiz müzik bize eşlik etmeli.En acılısı,en yoğunu .. En anı dolu olanı... Çok iyi biliyorsun "nedeeeeen" diye isyan edeni. Yanımda olmadığın halde seni nasıl hissedebiliyorum?
Karşımda yoksun ama gülümsemen hep gözümün önünde,hep beliriveriyor.Hissediyorum,kalp atışlarını,duygularını,seni.. Ordasın,belki de hep "orda" olucaksın. Ordasın,ama burdasın aslında.
Gerçek. Kaçınılmaz gerçek. Gözümün önünde,hiç gitmiyor,hiç gitmiyor..Beni bi anlığınada olsa masallara emanet edemiyor..

Aklımdan çıkardım..peki ya kalbimden?

Kalbimin bir mantığının olmasını isterdim..
Aklında silmede bir sınırı var galiba.Kalbe kadar uzanıp silemiyor.O küçük ördeği kaybetmiş olsamda benimle gibi hala.Tıpkı senin de benim yanımda olduğun gibi bir zamanlar..Ne çok uzak ne çok yakın.Gözlerin kadar uzak,ruhun kadar yakın.Unutkan olabilirmiydim..senin gibi mesela.Herşeyi gözle alıp unutmak için hala çok mu geç? Bu kağıdı,elimdeki eski kokan kağıdı yırtıp attığım gibi seni de atsam öyle olmazmıydı? Hem bilirim,birşeyde demezsin.Ne karar verirsem,sana ne kadar yanlış olsada karşı çıkmazsın.Yırtıp atmak için çok mu geç,bulaşmış olabilirmisin ruhuma? Yırtıp attıktan sonra sil baştan dersem..bilirsin sağım solum belli olmaz.Ne derdin bana..Yoksa silermiydin sende beni..Yoksa sildinmi çoktan?

- Çok uzaktın. Bir o kadar da yakın! -

Adımlarımı isteksiz bir biçimde atarken içim kıpır kıpırdı aslında.Garip değil mi? O gece senin gibi olmayı denedim. Umarsız,gamsız ve bencil.Dans pistindeki özgürlüğü bütün hayatına neden yansıtıp hayatını bir dans pistine çevirmek istediğini çözmeye çalıştım.Bilirsin,yoğun duygular olmadan.Ama olmadı.

Baktığım,göz göze geldiğim her insan senin bi yanını gösterdi,biri senin gibi gülümsedi,birinin gözleri senin gibi anlamlı.Sıkıldım bir an.Sonra biri çarptı.Baktım şöyle,tebessüm ettik.Gitti sonra biraz ileriye.Kendime hakim olamayıp biraz gözlemledim,yani anla işte.Neden bu kadar çok takıldığımı çözdüm sonra.O senin gibi,hayatı dans pistine dönüşmüş olanlardandı.İç içebildiğin kadar,bencilliğin sınırlarını aşıp ruhunu hiçe say.Senin altın kuralında bu değilmiydi zaten??

Altın kuralın ruhunu aç bırakıyor.Tek ilacın ne olacak peki en sonunda?